از ضميمه كردن اين سه تعبير بهم چنين نتيجه مىگيريم كه : اگر در مورد پيامبر اسلام ص اجر رسالت مودت ذى القربى شمرده شده است ، اين مودت از يك سو به سود خود مؤمنان است ، نه به سود پيامبر ، و از سوى ديگر اين محبت وسيله اى است براى هدايت يافتن به راه خدا . بنا بر اين مجموع اين آيات نشان مىدهد كه مودت ذى القرباى رسول خدا ص تداوم برنامه رسالت و رهبرى آن پيامبر است ، و به تعبير ديگر براى ادامه راه پيامبر ص و هدايت و رهبرى او بايد دست به دامن ذوى القربى زد ، و از رهبرى آنها استمداد جست ، اين همان چيزى است كه شيعه در مسئله امامت از آن جانبدارى مىكند ، و معتقد است رشته رهبرى بعد از پيامبر نه در شكل نبوت كه در شكل امامت براى هميشه ادامه خواهد داشت . توجه به اين نكته نيز لازم است كه محبت عامل مؤثرى است براى پيروى كردن ، همانگونه كه در سوره آل عمران آيه 31 مىخوانيم : قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّه فَاتَّبِعُونِي : « بگو اگر خدا را دوست ميداريد از من پيروى كنيد » چرا كه من مبلغ فرمان او هستم . اصولا پيوند محبت با كسى انسان را به سوى محبوب و خواسته‌هاى او مىكشاند و هر چه رشته محبت قويتر باشد اين جاذبه قوىتر است ، مخصوصا محبتى كه انگيزه آن كمال « محبوب » است ، احساس اين كمال سبب مىشود كه انسان سعى كند خود را به آن مبدء كمال و اجراى خواسته‌هاى او نزديكتر گرداند ( 1 ) . 2 - بر چه كسى بايد توكل كرد ؟ در آيات فوق هنگامى كه به پيامبر فرمان توكل مىدهد كه از همه مخلوقات

--> ( 1 ) براى توضيح بيشتر در اين زمينه به جلد دوم تفسير نمونه صفحه 384 ( ذيل آيه 31 سوره آل عمران ) مراجعه فرمائيد .